ارغوان،شاخه هم خون جدا مانده من!

آسمان تو چه رنگ است؟ آفتابیست هوا؟یا گرفته ست هنوز؟

من در این گوشه که از دنیا بیرون است،

 آسمانی به سرم نیست،از بهاران خبرم نیست

آن چه می بینم دیوار است،

 آه... این سخت سیاه،

 آن چنان نزدیک است که چو

برمیکشم از سینه نفس

 نفسم را برمیگرداند.

ره چنان بسته که پرواز نگه، 

 در همین یک قدمی می ماند.

کورسویی ز چراغی رنجور،

قصه پرداز شب ظلمانیست.

نفسم می گیرد،که هوا هم اینجا زندانیست.

هر چه با من اینجاست

رنگ رخ باخته است. آفتابی،هرگز!

گوشه چشمی هم بر فراموشی این دخمه نیانداخته است.

اندرین گوشه خاموش فراموش شده،کز دم سردش

هر شمعی خاموش شده 

 یا درنگینی در خاطر من

گریه می انگیزد.

ارغوانم آن جاست!

ارغوانم تنهاست!

ارغوانم دارد می گرید!

چون دل من که چنین خون آلود،

هر دم از دیده فرو می ریزد.

ارغوان!این چه رازیست 

 که هر بار بهار به عزای دل ما می آید

که زمین هرسال از خون پرستوها رنگین است.

این چنین بر جگرسوختگان،

داغ بر داغ می افزاید.

ارغوان!پنجه خونین زمین،دامن صبح بگیر

وز سواران خرامنده خورشید بپرس

کی  بر این دره غم می گذرد؟

ارغوان!خوشه خون

 بامدادان که کبوترها

بر لب پنجره باز سحر غلغله می آوازند،

جان گلرنگ مرا بر سر دست بگیر

،به تماشاگه پرواز ببر.

آه...بشتاب!

که هم پروازان، نگران غم هم پروازند.

 ارغوان!

 بیرق گلگون بهار،تو بر افراشته باش.

شعر خون بار منی!

یاد رنگین رفیقانم رابر زبان داشته باش.

تو بخوان نغمه نا خوانده من!

ارغوان،شاخه هم خون جدا مانده من!